2. O tym czy ja w ogóle mam tu szansę przetrwać

W tym dziwnym kraju, w którym mieszkam, życie płynie innym rytmem niż mój własny. Ludzie wstają o 5 rano, idą na targ i na zakupy (!!!), przychodzą do pracy na godzinę 8.30 (!!!!!), wychodzą o 16.30 i żyją długo i szczęśliwie.

Ja codziennie spóźniam się na swój poranny pociąg (dlaczego muszę jeździć do pracy pociągiem???), zostaje mi wtedy autobus, który krąży po wszystkich możliwych osiedlach, jak robię sobie poranną kawę, to ludzie witają mnie już słowem "Mahlzeit" (czyli powitaniem stosowanym w okolicach przerwy obiadowej), wychodzę z pracy o 18, 19 lub 20, a wszystkie sklepy, banki, poczty, muzea i każde możliwe miejsce jest już wtedy zamknięte.

W weekend oczywiście śpię do południa - kiedy wstaję nie ma czynnych już żadnych bazarków ani sklepów (a w niedzielę absolutnie NIC nie ma), czasem załapię się tylko na jakiś otwarty kościół wieczorem ;)

Z tego wszystkiego przesiaduję w domu i oglądam musicale. Zaczęłam od tych typowo austriackich (żeby wczuć się w klimat). Mam za sobą już Gustava Klimta i Elisabeth. W obu wszyscy bohaterowie na końcu (lub już w trakcie!) oszaleli, popełnili samobójstwo lub ktoś ich zamordował. Także nie wiem czy jest jeszcze nadzieja dla mnie. 

1. O tym jak wyemigrowałam

Sama wciąż nie mogę w to uwierzyć, ale wszystko wskazuje na to, że od kilkudziesięciu dni mieszkam w obcym kraju i zostanę tu na dłużej. Nie ma to związku z ostatnimi wyborami, chyba że z moimi własnymi.

Nie mam tu prawdziwego domu, mam za to prawdziwą pracę, w której przesiaduję od rana do wieczora i czasu mi więcej nie starcza na nic - mam nadzieję, że to się wkrótce zmieni oraz, że zacznę chodzić wcześnie spać i wcześnie wstawać.

Mam też dużo zdjęć, które wkrótce się tu pojawią (bo w końcu jestem zapaloną pseudoartystyczną pseudofotografką), zwiedziłam też wiele ciekawych miejsc (poza moim pięknym biurem) i ogólnie mam nadzieję, że jakoś to będzie.

W tym kraju powitały mnie czerwone panie stewardessy (lub raczej ich głos z magnetofonu), także moje poczucie, że jestem tutaj herzlich willkommen jest w pełni uzasadnione!